▌▌▌▌▌▌▌▌▌▌▌▌▌▌▌▌▌▌▌▌

سه شنبه 29 آبان 1397 Tuesday 20 November 2018 11 ربیع‌الاول 1440

آخرین اخبار سایت

برای كولی‌ها

در ستایش هنر امانت داری

كولي هاسايت خبري ويرا- محمد رضا رستم پور - یادم هست دوران کودکی یک روز کوچه به کوچه با پدرم مشتاقانه به طرف خانه ی   استاد خراطی می رفتیم  که باید از او یک گاو آهن می خریدیم . من ارزش و اهمیت گاو آهن در زندگی خانواده را تنها از قدم های مشتاق پدر می فهمیدم  و نمی دانستم چقدر این وسیله در پیشبرد زندگی کشاورزان مهم است مخصوصا این که به دست استادی ماهر ساخته شده باشد .خانه را پیدا کردیم  و پیرمردکه پدرم با احترام او را استاد خطاب می کرد گاو آهن سفارشی پدررا در گوشه ای از حیاط بزرگ خانه نشانمان داد پدر جوری به گاو آهن و چوب و آهنش دست می کشید انگار دارد جدید ترین اتومبیل روز را لمس می کند و رنگ و و لعابش را کنترل می کند و واقعا انگار هم همینطور بود اهمیت آن گاو آهن در زندگی کشاورزی ما کمتر از کادیلاک و بنز نبود ! پدر با هر دستی که به چوب گاو آهن و ظرافت های کاربردی اش می کشید به استاد آفرین می گفت ودست آخر به خاطر این که توانسته بود دل پدرم را در تبحر و مهارت کارش به دست بیاورد لبخند آرامش از چشم های من بی توجه نیز دور نماند !  پولش را با رغبت به او دادیم و گاو اهن را به خانه اوردیم همسایه هم که گاو آهن ما را دیدند و با معیارهای ذهنشان جور در آمد هر کدام به فکر افتادند که باید به این استاد مراجعه کنند بعد ها فهمیدم  آن استادی که من از لحن آرام ومتینش خوشم می آمد از کولی های شهر مان بوده... هر چه بزرگتر می شدم آثار هنری و ابزار کشاورزی و آشپزی و زندگی بیشتری از کولی ها رد زندگی ام می دیدم از قندان های زیبا وهنر مندانه گرفته تا  چالگ و میه کوت وگوشت کوب و چاقو و داس هایی که در زندگی کشاورزی ما درست ساختنشان بسیار اهمیت داشت .
کم کم بزرگتر که شدم و به ارزش موسیقی و" هه‌لپه‌رگه" که پی بردم فهمیدم این جماعت یکی از بهترین حافظان هنر موسیقی دوزله و هه لپه رگه و ابزار موسیقی مانند دوزله و دف بوده اند در روزگاری که موسیقی ممنوع محسوب می شد و کسی حق نداشت دوزله بزند همین جماعت حاشیه نشین و زحمت کش بودند که مقام های دوزله و هه لپه رگه را به خوبی از اساتید ایلامی یاد گرفتند و به خوبی حفظ کردند و بعد ها که فضا مهیا تر شد برای ارائه ی موسیقی و هه‌لپه‌رگه با امانت داری تمام به صاحبانشان برگرداند این ها  اگر در حوزه کشاورزی و دامداری هنر خودشان را با ابزارها نشان دادند در حوزه موسیقی هنر خود را گسترش داده و نشان دادند که کاری کرده اند فرهنگی  هنری و نشاط آور که هم در نشاط و شادی مردم حضور داشتند هم در مراسم سوگواری و چمر ها و به گونه ای شریک و همراه لحظه های شادی و اندوه مردم ایلام بودند .
این که این جماعت "از کجا آمده اند و آمدنشان بهر چه بود"را کاری ندارم چراکه ما هنوز خودمان هم پاسخ این پرسش رابرای خودمانم در نیافته ایم که حالا سراغ‌آنهابرویم چرا که اگر دقیق تر شویم تمام مردم دنیا به نوعی مهاجر محسوب می شوند  از آن قومی که از بهشت مهاجرت اجباری کردند تا اقوامی که از اروپا و اسیا و افریقا جابه جا شدند .برای من مهاجر بودن و نبودن کسی اهمیت ندارد برای من مهم این است که آنها علاوه بر کمک به زندگی کشاورزی و دامداری سنتی ما به زندگی مدرن ما نیز به عنوان امانت دارانی استاد کمک کردند و سال ها موسیقی و هه لپه رگه کردی ایلامی را به امانت نزد خود نگه داشتند و به موقع به صاحبانشان باز گرداندند
 
این است که این جماعت را قابل ستایش می دانم چراکه کاری کرده اند فرهنگی هنری و مهم اگرچه نامشان در عرصه اساتید  موسیقی مقامی گمنام مانده است و اگر چه دل شیر می خواهد که ازاین جماعت به عنوان استاد تجلیل کرد و در جشنواره ها آنها را روی صحنه برد ....اما امیدوارم روزی به حقی که دارند برسند و پاداش خدماتشان به موسیقی و هه لپه رگه کردی ایلامی  را نیز بگیرند

نظرات   

 
0 # مهدی 1395-07-10 14:39
درود بر استاد محمد رضا رستم پور. مطلب بسیا بجایی بود..
پاسخ | پاسخ با نقل قول | نقل قول
 

اضافه کردن نظر

در زمینه‌ی انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:

لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
« ویرا » مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
« ویرا » از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی

 تبلیغات سايت خبري ويرا

      09120440191

 

 

 

 

 

 

 

 تمام حقوق سایت متعلق به پایگاه اطلاع رسانی ویرا با مجوز رسمی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی می باشد

Template Design:Dima Group